ADHD-begeleiding vergoed via een PGB

Het financieringsverhaal is voor veel mensen het punt waarop ze afhaken. Niet omdat ze de begeleiding niet willen, maar omdat niemand in gewone taal uitlegt hoe het zit. Dus bij dezen, zo eerlijk als ik kan.

Wat is een PGB eigenlijk?

Een persoonsgebonden budget is een geldbedrag waarmee je zelf zorg of begeleiding inkoopt, in plaats van dat een instantie voor je bepaalt wie er langskomt. Je houdt daarmee de regie: jij kiest je begeleider, jij bepaalt hoe vaak en waar. Daar staat tegenover dat je een deel van de administratie zelf regelt.

Een PGB kan lopen via verschillende wetten:

• Wmo: via je gemeente, voor begeleiding in het dagelijks leven van volwassenen. Dit is voor volwassenen met ADHD de meest gebruikte route. Ik kan als formele zorgverlener worden ingezet vanuit een Wmo-pgb voor de maatwerkvoorziening begeleiding.
• Jeugdwet: via je gemeente, voor kinderen en jongeren tot 18 jaar.
• Wlz: via het zorgkantoor, bij langdurige, intensieve zorgbehoefte.

Welke route bij jou past hangt af van je leeftijd en je situatie. Voor ADHD-begeleiding gaat het in de praktijk meestal om de Wmo of de Jeugdwet.

Waarom mijn BIG-registratie hier verschil maakt

Bij een PGB wordt onderscheid gemaakt tussen formele en informele zorgverleners. Informeel is bijvoorbeeld een familielid dat je ondersteunt. Formeel is een professionele zorgverlener die aan kwaliteitseisen voldoet. Voor formele zorgverleners geldt doorgaans een hoger tarief, omdat er andere eisen tegenover staan.

Ik ben BIG-geregistreerd verpleegkundige op niveau 6 (BIG 99919459230), cognitief gedragstherapeutisch werker, ingeschreven bij de KVK (72535865), beschik over een AGB-code (91122021) en over een geldige Verklaring Omtrent het Gedrag. Daarmee val ik onder het formele tarief. Veel ADHD-coaches doen dat niet, dat is geen kritiek op hen, maar het is wel het verschil tussen wel of niet vergoed kunnen worden.

Stap voor stap: hoe je dit regelt

1. Meld je zorgvraag. Bij de gemeente (Wmo of Jeugdwet) of bij het zorgkantoor (Wlz). Veel gemeenten werken met een wijkteam of sociaal team als eerste ingang.
2. Het gesprek. Er volgt meestal een gesprek waarin je vertelt waar je in het dagelijks leven tegenaan loopt. Bereid dat voor: schrijf concrete voorbeelden op van momenten waarop het misging. Niet je diagnose is doorslaggevend, maar wat je erdoor niet zelf kunt.
3. De beschikking. Als je in aanmerking komt, krijg je een indicatie met een omvang en een duur. Daar staat in hoeveel uur begeleiding je toegekend krijgt.
4. Het budgetplan. Je onderbouwt waarom je een PGB wilt in plaats van zorg in natura, en bij wie je die zorg wilt inkopen.
5. De zorgovereenkomst. Die sluiten wij samen, en die moet worden goedgekeurd. Ik zorg dat mijn kant klopt en denk mee over de jouwe.
6. Starten. Na goedkeuring kunnen we beginnen. Declaraties lopen via de Sociale Verzekeringsbank, dus jij hoeft geen facturen voor te schieten.

Wat je van mij mag verwachten

Ik ken de weg, maar ik ben niet je gemeente. Wat ik doe: meedenken over welke route in jouw situatie het meest logisch is, je helpen je verhaal helder op papier te krijgen, en zorgen dat de zorgovereenkomst en de administratie aan mijn kant kloppen. Wat ik niet kan: garanderen dat je een indicatie krijgt. Die beslissing ligt bij de gemeente of het zorgkantoor.

Geen PGB? Er zijn andere routes

• Maatwerkvoorziening van de gemeente (jeugd). Voor kinderen en jongeren loopt begeleiding vaak via de Jeugdwet, soms als zorg in natura in plaats van als budget.
• Eigen middelen. Geen indicatie, geen wachttijd, geen diagnose nodig. Je start gewoon, tegen de tarieven die op de tarievenpagina staan.